Dag uit het leven van Arne ter Laak

11 juni 2014
In dit artikel:

Geachte lezer,

Dit is het verslag van een dag uit het leven van Arne ter Laak. Het is niet zomaar een dag. Het is een dag waarop hij het verschil maakt.

Arne is een lange man. Hij houdt zich in vorm met houthakken. Als zijn roeping niet elders lag, zou hij houthakker zijn (waarvan akte op www.hakhout.com). Een bos Texaans-blond haar siert zijn hoofd. Hij heeft een rode baard als uiting van zijn individualiteit en persoonlijke vrijheid. Niets aan de hand, zult u zeggen, maar buiten in de oneindigheid van het internet loert gevaar. En Arne bestrijdt dat gevaar.

Des ochtends

Voor dag en douw staat hij op. Vandaag telt elke minuut. Hij kleedt zich stijlvol en ingetogen, een donker pak, wit hemd en zwarte schoenen. Snel bereidt hij een bord havermoutpap, eerlijk en voedzaam eten. Dan grijpt hij zijn tas en gaat de deur uit. Zijn vrouw en kinderen staan bij het raam als hij zijn fiets pakt. ‘Pas je op’, roept zijn vrouw hem na, ‘het is gevaarlijk in cyberspace.’ Hij draait zich om. ‘Pas jij ook op. Geef je wachtwoord aan niemand.’ Dan verdwijnt hij om de hoek.
Met grote vaart rijdt hij over de gracht. Af en toe houden zijn benen plotseling stil en remt hij slippend af als een medeweggebruiker zijn pad kruist. Zijn haast staat hem niet toe langzamer te fietsen. Staand op de pedalen schiet hij weer voort. Onder het Rijksmuseum houdt hij in. De wereld is vol gevaar maar het museum is een baken van rust. Er zijn waarden die de verdorvenheid van de cybercrimineel overstijgen. Schone kunst is voor hem een bewijs van deugdzaamheid van de mens. Dat geeft hem kracht. Snel rijdt hij verder.
Arne is een koene consultant. Het beveiligen van informatie is zijn roeping. Jaren van training hebben hem gebracht waar hij nu is. Samen met zijn getrouwen stelt hij zijn kennis en kunde in dienst van hulpbehoevende organisaties en bestrijden zij digitale inbrekers, fraudeurs en andere kwaadwillenden. Zij brengen vertrouwen in een wereld waar vertrouwen vluchtig is. Beste lezer, wanhoop niet, zij zijn er ook voor u.

In de oneindigheid van het internet loert gevaar

Na een vlotte rit komt hij aan op de Zuidas, astraal middelpunt van zakelijk Nederland. Dit is de basis van waaruit hij samen met zijn elite-eenheid het kwaad bestrijdt. De meeste leden zijn op pad en niet op de basis. ‘Onrecht wordt buiten bestreden’, zoals zij plegen te zeggen. Arne begint de dag met een meditatieve oefening. Op zijn hoofd reciteert hij een mantra uit cyberspace. Security, SSAE 16, SOC 2, SIEM, … SOC …, SOD ……, …… SOX ……, ……… zzzzz ……………
KABOEM! De oefening eindigt abrupt en pijnlijk. Tijd voor actie.
Zijn eerste missie richt zich op de kern van het cyberuniversum. Bij een hosting-organisatie zijn security incidenten geconstateerd. Samen met een van zijn mensen bespreekt Arne de situatie met de Service Manager. Hij kijkt hem eens goed in de ogen en geeft een ferme handdruk. Met een ruk trekt hij hem naar zich toe, keert zich half, gaat door de knieën en zet een schouderworp in. Met een fraaie boog landt de man op zijn rug. Een gesprek beginnen met een Ippon is een mooie opsteker. Het vervolg van het onderzoek verloopt soepel. De Service Manager geeft openheid van zaken en Arne en zijn partner snappen al snel waar het lek zit. Zij leggen uit: ‘Een lek is alleen een lek als het lekt. Dicht niet het lek maar voorkom het lekken.’ Dat klinkt logisch. De Service Manager prijst zich gelukkig en Arne stuurt een team deskundigen op hem af.

 

Des middags

Dan wacht een volgende taak. Wederom zijn de fundamenten van het internet in het geding. Arne springt op de fiets. Het is een flink eind naar de organisatie die internet levert aan de gezinnen van Nederland. Hij parkeert de fiets tegen het gebouw, gebruikt het zadel als opstap en klimt via de regenpijp omhoog. Via het raam op twee hoog klautert hij naar binnen en springt op de tafel bij de opdrachtgever. ‘Het is tijd om over het tarief te praten, beste man! Wij ondersteunen jullie nu een jaar met het inrichten van SIEM voor het SOC. De prijs van onze onverschrokken SIEM-consultants gaat omhoog.’ Het is een beproefde overvalstechniek maar niet in dit geval. ‘Ik huur niet in’, zegt hij, ‘dat doet de lijn en dan gaat het via hoofd Operations en de stuurgroep en ten slotte gaat Inkoop over tarieven.’ Nu wreekt zich de mislukte meditatie. Arne is niet scherp en kan zich alleen maar verwonderen over de effectiviteit van dit bureaucratische drijfzand.
Versuft pakt hij zijn fiets. De terugtocht lijkt eindeloos. Gaandeweg weet hij zich op te laden voor de grootste uidaging van de dag. Aangekomen bij de financiële instelling geeft Arne zijn fiets aan de portier. ‘Zou je hem even schoon willen spuiten en de banden willen checken’, vraagt hij vriendelijk. Dan spoedt hij zich naar de war room. Daar monitort een SWAT-team talloze schermen waarop transacties voorbij vliegen en metertjes uitslaan. Er heerst een gespannen sfeer. Het team focust op een scherm dat rood kleurt, een duidelijk geval van een functiescheidingsconflict. Arne aarzelt geen moment. Samen met een potig teamlid rent hij door het gebouw. Aangekomen bij de juiste kamer pakken zij de rol duct tape en nemen ieder een flink stuk. Zonder geluid openen zij de deur en sluipen op hun tenen naderbij. Wat volgt gaat snel. Voordat de malverseur zich kan roeren zit hij, met ongescheide functies en al, aan zijn stoel en bureau vastgetaped. Op heterdaad betrapt. Daar doen ze het voor.

Dicht niet het lek, maar voorkom het lekken

Des avonds

Moe maar voldaan zoals dat heet, fietst
hij naar huis. Cyberspace is weer een stukje veiliger.

Arne ter Laak