Column

‘Je draagt een trui, net als ik!’

3 december 2020 Achmed Bouazza
PDF
In dit artikel:

Er beginnen me eigenaardigheden op te vallen, nu thuiswerken en remote vergaderen vaste prik geworden zijn. Eigenaardigheden van de situatie waarin wij ons allen bevinden. Sommige positief, andere ben je liever kwijt dan rijk.

Eerst het slechte nieuws: online vergaderen via een scherm met starende portretjes is uitputtend. Of het nu een werkdag is met verschillende online meetings achter elkaar, of met één heeeeele lange online meeting. Het resultaat aan het eind van de dag is altijd hetzelfde: bekaf met een knallende koppijn. Er is geen ontkomen aan, als mens zijn we hier niet voor gebouwd. Soms bekruipt me het gevoel dat de mens van nu een tussenvorm is. En dat na een evolutieslag het op afstand met je medemens communiceren via een scherm een tweede natuur zal zijn.

Hierover had het NRC laatst een interessant artikel. Het blad stipte onderzoek aan van het Amerikaanse Stanford University. De onderzoekers van die universiteit kwamen met de nieuwe term Video Conferencing Fatigue. Oftewel VCF, en als iets een afkorting krijgt, dan is het serieus, aldus NRC. Er is dus echt iets aan de hand. Uit het onderzoek blijkt dat onze hersenen het zwaar hebben met een overdosis aan ‘onnatuurlijk oogcontact’. Onnatuurlijk? Even uitleggen. Tijdens een online meeting via de webcam zit iedereen je continu aan te staren. Tenminste, zo ziet het eruit. Iets wat bij een fysieke bijeenkomst niet gebeurt. Dit effect wordt sterker naarmate je met meer personen zit te vergaderen. Tel daarbij op dat alle deelnemers op een armlengte afstand van je lijken te zitten. Kun je je voorstellen dat er vijftien personen tijdens een fysieke vergadering op 50 cm afstand om je heen zitten en allemaal tegelijk continu naar je zitten te staren? Tja, krijg daar maar eens géén ongemakkelijk gevoel van!

Zo, dat is eruit. Nu iets positiefs, want het is niet alleen maar ellende: geen reistijd. Helemaal geen. Nul reistijd dus. Het is dat de redactie aanslaat op zinnen in hoofdletters, anders waren dit allemaal hoofdletters. Het is ongekend wat we met z’n allen de afgelopen jaren hebben moeten doormaken. Waar waren we mee bezig? Zo reed ik gemiddeld 600 tot 800 km per week. Afgelopen week: 25. En dat was inclusief boodschappen en naar de kapper. Ik weet niet hoe het met u zit, beste lezer, maar ik kan, nee, wil, niet meer terug. Nooit meer. Het is net alsof je na dagenlang rondzwerven in de woestijn eindelijk een oase bereikt, vol fris en koud water. Dat ruil je niet zomaar in voor die dorre woestijn, waar we met onze kamelen achter elkaar staan te wachten tot de eerste kameel weer een stukje vooruit kan. Niet dat we er meer vrije tijd of rust voor terugkrijgen, want de gewonnen tijd vult zich als vanzelf met nóg meer online meetings. Maar toch, ik vind het een uitstekende ruil. Enig minpuntje: verslaap je je een keer dan kun je niet meer aankomen met het excuus ‘Ach ja joh, enorme file op de A4’.

Nog één dan, om mee af te sluiten. Dit is een beetje een vreemde wellicht, maar het viel mij laatst op en blijf er sindsdien last van hebben (once you see it, you can’t unsee it). Stel, je hebt een online videovergadering die door een klant is opgezet. Je zit daarin met jouw team en een aantal mensen aan  klantzijde en iedereen ziet elkaar. Je hebt behoefte na afloop even na te bespreken met je teamgenoten. Wat doe je? Verlaat je de online vergadering om direct een nieuwe vergadering op te zetten waarbij je – zucht – al je teamgenoten weer moet uitnodigen of toevoegen? Of – minder gedoe – vraag je je teamgenoten of ze nog even blijven hangen om na te bespreken?

Misschien ben ik overgevoelig, maar als ik voor het tweede kies, praktisch als ik ben, en met mijn team in de meeting van de klant blijf hangen, voel ik me altijd schuldig. Ik kaap immers de online vergadering van de klant. Dat voelt alsof je bij een klant op kantoor te gast bent en je ze vraagt het pand te verlaten zodat jij even rustig met je team kan napraten. Hoe bizar zou dat niet zijn?

Maar bij een online meeting lijkt het vrij normaal: de etiquette van het online vergaderen is kennelijk anders dan bij fysieke vergaderingen. Net zoals het veel normaler is geworden dat je als externe auditor niet meer in pak en stropdas de interviews aan het afnemen bent. Een klant die mij nog nooit anders gezien had dan strak in het pak, riep laatst verbaasd uit: ‘Hey, je draagt een trui, net als ik!’. Tja, zo zie je maar: wij IT-auditors zijn ook maar gewone mensen…

Niet gecategoriseerd

Achmed Bouazza RE CISA | Director bij Mazars IT Audit & Advisory

Achmed is ruim negentien jaar werkzaam als IT-auditor en is zijn carrière gestart bij EY. Sinds negen jaar werkt hij bij Mazars, waar hij verantwoordelijk is voor de third party assurance reporting serviceline binnen IT Audit & Advisory. Binnen NOREA is hij reeds meerdere jaren actief binnen de werkgroep ENSIA en al ruim tien jaar lid van de redactiecommissie van de IT-Auditor.